Ok, ik geef toe. Ik ben jaloers op die mensen die al webdesignend zijn opgegroeid in hun carrière. Tenminste, meer dan ik. OK, ik schrijf een loepzuivere html en mijn css wordt met de dag beter. PHP heeft ook steeds minder geheimen. Maar soms loop ik toch tegen een paar grenzen aan…

Zoals afgelopen weken. Een klant van mij vroeg een cms systeem. Mijn eerste. Ik had al in een vorig leven besloten ooit aan de slag te willen gaan met Joomla!. Het grootste voordeel van dit systeem is dat het open source is en dat elke zichzelf respecterende nerd op deze planeet er wel een plugin voor heeft geschreven. Je kan het zo gek niet bedenken of er bestaat een tool voor.

Maar man, als het je eerste website is en je hebt een deadline is het stressen…

Eerst heb ik dagen (lees: nachten, ik heb ook nog een dagjob die de stoof doet branden) gepuzzeld om de vrij uitgebreide css gesnapt te krijgen, de diverse modules en hun positionering etc. Nu ik het onder de  knie heb lijkt het allemaal zo simpel, maar de uren die ik erin heb gestoken… mijn nachtrust heeft zwaar geleden.

Dan was de volgende uitdaging om alles in een treffelijk design te gieten zoals IK het wilde. Omdat ik ook wilde weten of de klant het goed vindt, zocht ik een manier om het ding op een testserver te krijgen. Wat beter dan op mijn eigen domein, waar ik met een prachtige admin tool mijn eigen hostingmodules kan instellen. Dus heb ik volgens de boekjes netjes een database aangemaakt. Ik heb braaf alle instructies gevolgd van diverse tutorials en niet zelf eigenwijs geweest, zoals zo vaak. Dan de hele boel geëxporteerd en ge-FTP’d.

Eerst kwam de error "Cannot connect to database". Nee inderdaad, eerst moet de configuratie van Joomla naar de vers aangemaakte database verwijzen. Na uren uploaden (lang leve een krakkemikkige internetverbinding) stond daar eindelijk de homepage online te glunderen in mijn browser. Maar geen enkele link werkte! ZUCHT…

UUUUUren googelen en zeer veel trial and error-momenten later vond ik zopas een blogje met de oplossing: zet var $sef = ’1′; op nul. Geen SEO-vriendelijke urls meer. Houdt Joomla niet van blijkbaar. Jammer. Maar het werkte wel!

DAT is het fijne van webdevelopment. Je loopt soms tegen mega muren aan, maar als het erop aankomt en je vindt oplossingen en je leert bij, heb je weer een grens verlegd. En dat kan niemand je nog afpakken.

Misschien komt er ooit een nerd op deze blog en is hij ook geholpen door mijn uitleg. En dan heb ik ook nog een ander mens blij gemaakt. Hoezee!

Gisteren was mijn dag niet. Echt niet.

De eerste helft van mijn dag bestond uit gefrustreerd wachten op sputterende servers en een continue haperende laptop om een ingewikkelde website voor een klant online te krijgen.
Stresslevel na die halve dag: licht tot middelmatig.

Ter ontspanning besloot ik naar de apotheose van de Indiaase feesten in Antwerpen te gaan. Maar eerst moest ik een half uur wachten op een tramaansluiting. Daardoor had ik het begin van de feesten met optocht ruim gemist en moest ik te voet de hele stad doorkruisen om alsnog de aankomst van die optocht te kunnen zien. Al vrij snel hield een bom geldingsdrang in politieuniform mij staande en gaf mij een hele preek omdat ik door rood een lege straat overstak. Omdat die strever mij de hele weg bleef achtervolgen, was ik gedwongen aan elk rood stoplicht te wachten als een trezebees. En er zijn best veel stoplichten in Antwerpen…
Stresslevel: far beyond Zen.

Na de festiviteiten keerde ik terug naar huis met de ondergrondse tram. Gezien het karma van die dag kreeg deze uiteraard pech en heeft vrij lang in een donkere metrotunnel stilgestaan voor hij weer reed. Toen kregen de passagiers de raad in het eerstvolgende station af te stappen, ongeveer een half uur te voet van mijn huis. Die avond had ik nog een afspraak en ik was eigenlijk al te laat…
Stresslevel: richting overdrive.

Thuis aangekomen kleedde ik mij haastig om en sprong op mijn trouwe Honda. Ik constateerde dat mijn dagteller op "dringend tanken" stond dus reed ik langs de goedkope Esso vlak voor de oprit van de autostrade. Bleek dat deze out of the blue was omgevormd tot een bevoorrader van enkel diesel, dit in tegenstelling tot enkele weken geleden toen ik er nog vrolijk benzine had getankt… Bedenkend dat ik het op de reserve nog wel zou halen tot het eerste tankstation op de snelweg, reed ik verder.

Na een paar kilometer was daar al de bekende sputter. Dus draaide ik al rijdend de benzinekraan om, zoals al zo vaak geoefend maar eigenlijk nog nooit in de praktijk gebracht tegen hoge snelheden. Dankzij mijn winterhandschoenen geraakte ik niet op tijd voorbij de OFF-stand… Geheel volgens de verwachting sloeg de motor dan ook af en moest ik naar de pechstrook bollen, waar ik in alle rust de benzinekraan op reserve kon draaien. Maar weer starten… ho maar. No way. Daar had de Honda even helemaal geen zin in. Na slechts een paar pogingen had ik mijn niet meer in superconditie verkerende accu al compleet leeggestart!

Een licht gevoel van paniek maakte zich van mij meester. De eerstvolgende afrit was namelijk een dikke 5 km verder, licht bergop. En dan moest ik ook nog eens de oprit naar de E34 kruisen, wat ik niet meteen zag zitten. Ik had dan wel een rotdag, ik was mijn leven nog niet echt beu. Ik besloot terug te keren naar de net gepasseerde oprit Schijnpoort. Met wat geluk zou ik daar tegen het verkeer in de pechstrook kunnen afrijden en met nog meer geluk zou ik in de bergafwaartse beweging de motor op zijn eigen kracht gestart krijgen.
Met hernieuwde moed wandelde ik de kleine kilometer terug met motor aan de hand. Onderweg heb ik nog wat pogingen gedaan om de motor al duwend te starten maar dat had enkel de productie van liters zweet tot resultaat, de motor zelf bleef zwijgen als vermoord. Bij de oprit aangekomen moest ik vaststellen dat mijn geplande actie pure zelfmoord zou zijn: er was daar helemaal geen pechstrook meer en het verkeer raasde op twee baanvakken naar boven.
Stresslevel: gevarenzone.

Toen stopte een jonge Harleyrijder om mij te helpen (!ze bestaan!). De aanwezigheid van een helpende hand kon mij al snel weer kalmeren. Maar na een uur aanduwen, opties overleggen en mensen bellen stonden we nog steeds nergens. Pechverhelping voor de motor aan mijn autoabonnement toevoegen zou me 171 euro kosten en eerder zouden ze niet langskomen. Iedereen met een trekhaak of startkabels zat met de voeten onder een restaurant- of familietafel, zoals wel vaker gebeurt op een zondagavond. Een takeldienst op zondagavond bellen zou mijn faillissement tot gevolg hebben. Tenslotte heb ik bevriend Citrofiel Erwin bereid gevonden mij te komen redden, maar omdat die van vrij ver moest komen moest ik eerst nog een 3 kwartier… wachten.

De Harleyrijder mocht zijn weg voortzetten, met mijn eeuwige dankbaarheid op zak. Mijn stresslevel zakte weer tot normale waarden toen ik achter de vangrail wat spelletjes op mijn telefoon kon spelen, wachtend op nakende redding. Met de startkabels van engel Erwin was ik eigenlijk zeer snel gered. Blijkbaar moest de benzine nog opggepompt worden, of misschien waren de bougies vettig geworden van de startpogingen… maar met wat extra juice startte hij vrij vlot.

Op reserve haalde ik het eerstvolgende tankstation vlot en tenslotte ben ik twee uur te laat toch bij mijn afspraak aangekomen. Bleek die even weg te zijn. Daar heb ik uiteindelijk ook nog een half uur op moeten… wachten. Ach, ondertussen was mijn stresslevel helemaal weggezakt tot "leer er maar mee leven, meiske", waardoor het vervolg van de avond toch nog gezellig en ontspannen was.

Het heeft ook wel iets. Mijn eerste echte motorpech, één jaar + één dag na aanschaf…

Omdat ik al twee keer gezakt ben voor de manoeuvres van het motorrij-examen, ben ik verplicht alle komende examens via de rijschool af te leggen en daartoe moest ik ook nog twee uur les volgen. Nu goed, motorrijden draait om voertuigbeheersing, en dat is dus levensbelangrijk, dus ging ik met goeie moed naar de rijschool.

Daar kreeg ik een motor onder mijn kont die danig verschilt kwa rijgedrag van wat ik gewend ben, en waarempel: achtjes draaien was echt een ongelooflijk simpel opdrachtje op het uitermate wendbare Kawaatje. Alleen tijdens het traag rijden merkte ik dat het evenwicht van die motor mij niet zo goed lag.

Diezelfde Kawasaki stond gisteren klaar voor mijn examen. Het hele parcours ging foutloos, alleen verloor ik evenwicht tijdens de trage proef, en zette ik voet aan de grond. Geen probleem, herkansing. Nog eens het hele truukje, traag rijden… op het einde van de proef zette ik weer heel even de tip van mijn voet aan grond.  Verdomde zenuwen… De rest was perfect, dat zei de examinator zelf. Maar nee hoor, voet aan grond is onherroepelijk gebuisd.

Na mij kwam een meisje die de proef veel trager deed dan vereist was, beverig, onzeker, de grote bocht werd een flauwe draai, ze ging vér over de vereiste meters van de remproef en deed het uitwijkmanoeuvre 5km/u te traag… Onze instructeur zei nog "dat wordt niks"…. maar zij was geslaagd. De examinator kwam achteraf zeggen dat zijn rechtvaardigheidsgevoel zei dat ik mijn voertuig veel en veel beter beheerste dan dat meiske, maar dat er nu eenmaal regeltjes zijn…

En ik oprecht geloven dat het examen er was om in te schatten of je een voertuig onder controle hebt en ermee kan omgaan.

Maar goed, ik wel een boterham minder en spaar door tot er weer ruimte is om nog een examen te gaan proberen. Ik ga ook nog een cursus voertuigbeheersing van de MAG volgen, een organisatie die je traint op goed motorijden, en niet op truukjes opvoeren voor een examinator.

Want daar draait het dacht ik toch om, je voertuig controleren in moeilijke situaties? En ja, daar geef ik toe dat er nog veel ruimte is voor verbetering.

Het is ondertussen een jaar geleden dat mijn wereld drastisch op zijn kopwerd gezet. Jij reed van je werk naar huis maar je bent nooit aangekomen… Toenheb je een enorme leegte geslagen bij mij.

Voor mij was dat de start van een heel wezenloos jaar. Wantverdriet is een raar beestje en het neemt je naar plekken waar je niet wilzijn…

Maar verdriet slijt ook. De snijdende pijn ebt weg. Het littekenblijft, en uiteraard val ik nog wel eens met natte wangen in slaap of word ikerg geraakt door slecht nieuws. Als ik er echt aan denk doet het pijn als op deeerste dag, maar die momenten zijn wel zeldzamer. Gelukkig maar. 

Vaak vraag ik me af hoe jouw leven er nu zou uitzien. Zoudie Ghibli nog heel zijn? Zou je erin geslaagd zijn om de Mazu tot viercilinderte bouwen? Zou je al alleen wonen of nog steeds op je kamertje in Haler? Zou jeeen nieuwe vriendin hebben of nog steeds veel feesten? Zou je nog in Venlo werken of ergens anders?

En wij? Zouden wij nog zijn gaan surfen vorige zomer, zoalsafgesproken? Zou jij mij een goeie pc hebben kunnen prepareren voor mijn zaak?Zou je me nog helpen met Dora?

Ach ja… het heeft weinig zin me dat af te vragen, dat weetik ook wel, maar het sluipt er automatisch in. 

Nochtans, ik had je goeie raad zeker kunnen gebruiken deafgelopen maanden. Ik had je relativerende woorden erg op prijs gesteld. Er isveel gebeurd en ik ben in ieder geval door een vrij zwart jaar gegaan.

Maar daar ben ik doorheen nu. Het licht schijnt weer aan de horizon, mensen inspireren mij weer, energie is er terug, vrolijke periodes worden langer en regelmatiger.

Ik heb mijn focus verlegd. Ik heb mijn huis geschilderd enheringericht. Oude vrienden en kennissen zijn weer opgedoken. Met mijn zaakbegint het goed te gaan. Ik voel me sterker dan ik me in lange tijd gevoeldheb… de negatieve spiraal van de afgelopen jaren is sinds kort echt doorbroken.  

Het is compleet uit mijzelf gekomen. Dat is nieuw voor mijen heeft mij verrijkt op een manier die ik nooit voor mogelijk heb gehouden. Ikvoel me trots op mijzelf, ik kan dingen in mijn eentje dragen!

En ja, soms tref ik wel weer een sombere bui, soms hang ik weertussen donderwolkjes of regenbuien. Ik mis je nog steeds als de hel, maar je bent ook mijnlichtpuntje. Onze laatste gesprekken galmen regelmatig na en bieden me troosten steun op moeilijke momenten. Niet lang voor je dood heb je me herhaaldelijkgezegd dat je wist dat je klote voelen over gaat. Dat je jezelf daaraan vastklampte in jedonkere uren, want je wist dat je je beter zou gaan voelen. Je had gelijk, Jeroen.Het gaat weg, vervaagt. Maakt zelfs plaats voor iets rijkers.

En wat er gebeurd is? Dat heeft ondertussen zijn vaste plekje gekregen, op de eerste rang.

Uiteraard was ik graag gespaard gebleven van ditalles, maar toch… ergens heeft het me ook gevormd, sterker gemaakt. Meinzichten gegeven die ik anders nooit had gehad. Over mezelf, over anderemensen, over hoe de dingen werken…

Ik beeld je vooral in als één van mijn beschermengels. In die hoedanigheid heb je me in ieder geval de afgelopen weken zeergoeie diensten bewezen…  Jobwell done! 

Straks is er een herdenkingsbarbecue die je pa organiseert,passeer er ook even! Het wordt alvast een "cars previously owned by J.Cats"-reünie… En ditweekend gaan we je met ons Zweudenclubje herdenken in de Ardennen, op diegezellige camping waar jij toen die prachtige vooroorlogse Bugatti’s achternabent gecrosst in wat toen nog de viercilinder was. Dus laat de family packschips en Icetea light maar aanrukken!

En de tissues want ik vrees dat er nu en dan ook eentraantje gaat bungelen.

Want ik ben zeker niet de enige die je mist…

——-
PS: de foto in dit stukje is zowat de laatste van het J&j tijdperk. Ik vond hem wel schattig (ik vrees zelfs dat het zowat de enige foto is waar wij met twee op staan)

Omdat een aantal geplande projecten voor mijn bedrijf maar niet willen beslissen of ze doorgaan of niet, ben ik toch maar even een zoektocht gestart naar een tijdelijke manier ommijn inkomen wat te ondersteunen, en deze week had ik bv. enkelesollicitatiegesprekken via een uitzendbureau.

Zo zat ik gisteren beleefd te luisteren naar een niet al te boeiendejobomschrijving voor de marketingafdeling van een uitgeverij vanschoolboeken, besluitend dat dat em niet ging worden. Zegt de mevrouwvan HR dat ze even de manager ging halen om nog even met mij te praten.Blijf ik 20 minuten zitten wachten, wilde net verontwaardigd weggaantoen er een heel toffe madam binnenstormde, van ICT. HR mevrouw hadhaar even mijn cv laten zien omdat ze dachten dat ik op de ICT-afdelingmisschien nuttiger kon zijn dan op marketing.

Die mevrouw van ICT zag dat ik op papier dé persoonwas waar zij al maanden naar op zoek was. Of ik zin had in een projectom schoolboeken en oefeningen online te zetten. We hebben nog wat gepraat enzaten compleet op dezelfde golflengte, echt een super gesprek.  Ze ging mijiets laten weten. Inderdaad, nog voor ik goed en wel de parkeerplaatsafreed, belde Randstad al dat ik maandag mag beginnen aan een niet teversmaden loon.

Zelden gehad dat het op een sollicitatie zo klikte, ik kijk er echt naar uit! Het is al zeker tot 1 september, voltijds.

Dat gaat druk worden als die andere projecten nu ook besluiten door te gaan

Sinds 1 april ben ik officieel gestart met mijn eigen zaak. Maar eigenlijk ben ik ni goe bezig. Echt ni. De afgrond van mijn bankrekening gaapt zijn allerzwartste diepten bloot en ik zou veel harder en gestructureerder moeten (en kunnen) werken. Klanten zoeken, Randstad freelance opbellen, projecten aangaan… Ook mijn administratie bestaat momenteel uit enkele stapels papier zonder orde.

In mijn vrije tijd begin ik weer superenthousiast aan 20 projecten tegelijkertijd en, zoals het een pseudo bipolaire ADHD-er betaamt, geen enkele van deze projecten nadert de voltooiing en het is maar de vraag of dat ooit zal gebeuren. Lol!

En toch en toch… ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld, zo bevrijd van het juk van een job of verplichtingen. Ik moet hier gewoon een evenwicht in vinden. Maar ik amuseer me kostelijk bij wijlen en dat is me 1000x meer waard dan een goedgevulde rekening!

Aan mijn vrienden volgende welgemeende oproep: feed me!
Hahaha!

Nog geen jaar geleden zaten we samen ons leven te evalueren Jeroen… onze keuzes, onze paden… Jij gaf mij waardevolle raad en ik jou. Kop op, vooruit met de geit. Duwke in de rug.

Damn. ‘K heb u nodig. Ge zijt er ni. T doe zeer. GODVERDOMME.

Opgejaagd en rusteloos maar tegelijk leeg en inspiratieloos, energieloos een te zwaar wintermoe lichaam meeslepend – dat is in een paar woorden mijn mentale teneur van de afgelopen weken. Opflakkerend verdriet en toenemende wasems van onzekerheid raasden door mijn hoofd en hebben me gedeeltelijk lam geslagen. Dit in schril conrast met de drang om vooruit te gaan. Dit alles resulterend in de mij welbekende chaos in mijn hoofd, de wervelstorm die tot mistige focus leidt…   

En wat doet een mens dan? Er zijn steeds een aantal opties om daarmee om te gaan. In mezelf keren en de wereld welgemeend mijn rug toekeren is een reeds vaak beproefde techniek, maar dit keer besloot ik de neerslachtigheid met open vizier te bestrijden en trok ik de wereld in. Mensen had ik nodig. En ik heb ze gevonden. Nieuwe vriendschappen werden gesmeed, oude bijgevijld, drank vloeide rijkelijk en grenzen werden uitgedaagd.

En heeft het deugd gedaan? Absoluut!
Het heeft niet in het minst geleid tot de herontdekking van oude vergeten stukken Joke, stukken die door jaren samenwonen en conformeren naar maatschapelijke normen naar de achtergrond verdrongen waren. Vergeeld in burgertrutterij.  Lichtjes in slaap gesust door gemakzucht en luxe.

Ik heb mezelf weer even keihard in de spiegel bekeken en heb besloten de stukken die me niet bevallen aan te pakken. De energie terug winnen, het positivisme, de creatie. Gevuld met nieuwe inspiratie en een golf van goede moed kan ik nu weer even verder. Vandaag een groentenserre bouwen, morgen mijn site (waar ik eindelijk een goed idee voor heb) en volgend weekend mijn huis herinrichten.  Mijn winterlijf zomerklaar maken. Kiezen voor roze en grasgroen ipv grijs en bruin.   

Ik heb er zin in.

Avanti!

PS: de traditie wil dat dergelijke oplevingen gepaard gaan met een lichte vorm van pathetiek en hoogdravendheid. Uiteraard.

Vandaag heb ik een belangrijke beleidsbeslissing uitgevoerd ten huize Joke: de verhuis van Koekje en Koffie naar het Amsterdamse. Geen makkelijke beslissing op zich, maar wel gewoon het beste voor iedereen.

In eerste instantie voor mijn katten zelf. In mijn rustige huisje is veel te weinig te beleven voor die twee. Vooral Koffie verveelt zich te pletter en is in antwoord daarop dan maar vadsiger geworden dan een Pasha. Nu en dan een verdwaalde muis is helaas niet genoeg om hen te amuseren. Ook ben ik bijna vaker weg dan thuis, en ik merk aan alles dat dat niet goed is voor hen. Trouwens als ik al thuis ben krijgen de pc of tv alsnog meer aandacht dan het AchtPootjesCollectief. In Hoofddorp hebben ze een groot huis, een grote tuin om in te spelen of luieren en er is altijd iemand aanwezig om ze te overladen met aaien, lekkers of speelmomentjes.

Ook voor de Martins kinderen is het een goeie zaak, een beetje gezelschap is nooit weg. En met name Jen wilde al zo lang een kat, nu heeft ze er ineens twee!

Voor Martin is het ook leuker, want nu moet ik niet telkens ons gezelige samenzijn onderbreken voor een rit naar Antwerpen omdat mijn twee lievelingen een dringende behoefte hebben aan voer en aandacht. 

En voor mij? Ik zal wellicht wat vaker daar zijn dan in Antwerpen, maar ik keer wel minimaal een paar dagen in de week terug om mijn zaken te regelen, mijn ouders en vrienden te bezoeken etc. Het zal wel leeg zijn in mijn huisje als ik er kom… Gelukkig breekt binnenkort het mooie weer opnieuw aan en zitten de buren weer op hun terras.

Al was het toch ook onverwacht een zeer emotionele voormiddag. Het vervelende aan een radio is dat het je op de meest onverwachte momenten ineens met een song kan confronteren, zoals daarstraks met eentje van Pearl Jam. Af te leiden aan de beelden en emoties die plots door mij heen raasden moet dit op Jeroens begrafenis gespeeld zijn, al herinner ik me er helemaal niks van…

De stekende pijn en wanhoop herinner ik me wel, en die was weer even intens aanwezig. Wat het ineens dubbel emotioneel maakte om mijn twee dames te verhuizen, tenslotte is met name Koekje nog een  laatste echte restantje van het Joke&Jeroen-tijdperk.

Op de grens met België-Nederland was ik even gestopt om een broodje te eten, en heb ik willekeurig een cd opgezet. "Far Off Places" klonk uit de speakers… en daar gingen de tranen weer. Ik heb me een jankmoment gegund. Martins autootje daarna in eerste zettende sprak mijn twee angstige bontjasjes in de auto bemoedigend toe: "Komop dames, niet zo treuren, wij slaan er ons doorheen, wij drietjes! Wij zijn survivers! Zo, en nu op naar nieuwe dingen!" En de verdere rit hebben we genoten van het zonnetje, Koekje op een doos op de passagiersstoel, Koffie op de achterbank. Gewoon lekker los, en ze zijn heel braaf geweest.

Weer een hoofdstuk een beetje afgesloten.  Een mens zou er zowaar filosofisch van worden.